Annabelle – recensie

Annabelle valt in het niet vergeleken met The Conjuring.

Na The Conjuring’s box office succes kon een vervolg niet uitblijven, maar ook was er een spin-off bekend gemaakt. De enge pop, genaamd Annabelle, die eventjes te zien is in The Conjuring in haar glazen kistje zou de ster zijn van deze spin-off. En nu is ze er, maar de ster van de film is ze niet helemaal.. Ze is eerder een sidekick die vrij weinig kan.

In deze prequel zien we Annabelle’s leven voordat ze terecht komt in Ed en Lorraine Warren’s glazen kistje. Ze was toen nog een doodgewone pop, gewild door poppenliefhebster Mia (Annabelle Wallis). Nadat haar man, John (Ward Horton), Annabelle weet te bemachtigen krijgt ze een plekje in het liefdevolle huis van de familie. Op een nacht wordt er bij John en Mia ingebroken door leden van een satanistische sekte, waarna er opeens allerlei rare dingen gebeuren. Als kers op de taart komt een deel van het huis op mysterieuze wijze in de fik te staan en besluiten ze te verhuizen. Een nieuw huis, een nieuw begin.. Toch?

Net zoals The Conjuring is Annabelle een paranormale horrorfilm. Enge scènes komen dan ook vooral van dingen die opeens bewegen en je zou verwachten dat een van die dingen Annabelle is, maar niks is minder waar. De pop waar het allemaal om gaat beweegt alleen als we het niet zien, maar of dit komt omdat ze echt kan bewegen of dat haar ‘baas’ haar verplaatst is nog maar de vraag. Het is natuurlijk een van de horrorclichés dat poppen bewegen als de mensen in de film het niet zien, maar soms is het niet zo slecht om met de clichés mee te doen. Dit had de vele scènes waarin Annabelle recht in je ziel staart flink kunnen verbeteren, want na de derde keer inzoomen op haar gezicht is het wel duidelijk.. Bewegen doet Annabelle niet.

Alhoewel de film ‘Annabelle‘ heet, is Annabelle meer het publieke gezicht van het kwaad dan het kwaad zelf. Hierdoor komt de grote verrassing ook echt als een verrassing, waardoor het geheel eindelijk wat beter en enger wordt. In plaats van plotselinge geluiden en bewegingen die tijdens het eerste deel van de film voor de schrik zorgen, is er tijdens het tweede deel ook echt wat om bang voor te zijn. Slim bedacht natuurlijk, maar het is ook een beetje slecht gekopieerd. Dit tweede monster doet een beetje denken aan het monster van Insidious, de film bevat dan ook een scène die heel erg vergelijkbaar is met één van de bekendere scènes uit Insidious. Slecht bedacht of goed gekopieerd?

Annabelle draait nu in de bioscoop.

Share on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someone

3 thoughts on “Annabelle – recensie”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *