Beauty and the Beast (2017) – recensie

Het is geen geheim dat ik een grote fan ben van Beauty and the Beast. Toen het nieuws uitkwam dat er een live-action verfilming zou komen waren mijn gevoelens hierover zeer gemengd, uiteindelijk zou het er wel voor zorgen dat ik nog méér van Beauty and the Beast kon genieten dan door enkel de animatiefilm grijs te draaien, maar aan de andere kant kon de film ondanks het succes van voorgaande verfilmingen alsnog teleurstellen. 

Wie mij een beetje via sociale media volgt heeft kunnen zien dat ik de film al twee keer heb gezien, tijdens de persvoorstelling en de fantastische premiere, maar afgelopen zondag was de film ook tijdens de sneak preview van Vue te zien en had ik de film al drie keer gezien vóórdat hij überhaupt nog in de bioscoop te zien was. Ik denk dat je inmiddels wel kunt zeggen dat ik mijn mening goed heb kunnen vormen, en ware het niet voor deze tweede en derde keer dan had deze recensie veel negatiever verlopen.

Voor wie onder een steen heeft geleefd en nog nooit van Beauty and the Beast gehoord heeft, bij deze nog een kleine samenvatting.. Belle (Emma Watson) en haar vader, Maurice (Kevin Kline), wonen in een klein dorpje in Frankrijk, maar het koppel en het dorp liggen elkaar niet zo. Belle wilt een avontuurlijker leven leiden dan dat het kleine dorpje te bieden heeft, en de bewoners van het dorp vinden Belle en Maurice een beetje raar. Als haar vader op een dag onderweg is om zijn uitvindingen te verkopen zorgt een nare storm ervoor dat hij van het veilige pad moet wijken, waardoor hij op een verlaten kasteel uitkomt. Als hij erachter komt dat het kasteel niet verlaten maar betovert is neemt hij al gauw de benen, totdat de monsterlijke bewoner van het kasteel Maurice als zijn gevangene neemt voor het stelen van zijn eigendom. Nadat Belle hierachter komt neemt zij zijn plaats in als gevangene en proberen de betoverde bedienden van het beest de twee tot elkaar nader te brengen, want Belle is hun enige hoop tot het verbreken van de vloek die hen zo heeft gemaakt.

Als grote fan van de animatiefilm kan ik de film ondertussen in zijn geheel wel dromen, dus het viel al snel op wanneer er veranderingen toegepast werden in deze live-action versie. Van Gaston die een tikkeltje kwaadaardiger is geworden tot liedjes die her en der gewijzigd zijn, toch vond ik de veranderingen niet misplaatst. Zo krijgen we meer informatie over de personages uit de film en worden grote plotholes opgevuld met een goed en werkend alternatief. Toch vond ik dat Beauty and the Beast té veel op de animatie lijkt, dat klinkt misschien raar, maar met voorganger Cinderella die het verhaal in een verfrissend nieuw jasje stak had ik toch wel enige verwachting dat deze Beauty and the Beast geen regelrechte kopie zou worden. Je zou kunnen zeggen dat deze live-action verfilmingen de film eer aan doet, maar je kunt je ook afvragen of het wel nodig was om de film op deze manier te verfilmen..

Vooral na de eerste keer dat ik de film had gezien was ik teleurgesteld, niet alleen vanwege het bovengenoemde punt, maar ook vanwege de casting van Emma Watson. In de sneak peeks die we kregen konden we al horen dat haar stem verdronken werd in de autotune en helaas was dat ook wat we in de film kregen, vooral tijdens de eerste drie liedjes is het niet om aan te horen. De overige twee liedjes waarin haar gezang is te horen klinken gelukkig wel wat beter, maar toch vraag je je af waarom ze voor een musical geen betere zangeres hadden kunnen casten. Zelfs zonder gezang had ik niet voor Emma Watson gekozen, want ik vind haar niet altijd even goed acteren en ze was voor mij een van de grotere minpunten van de film, maar aan de andere kant zou ik zo niet kunnen bedenken wie wel geschikt zou zijn om de rol van Belle op zich te nemen, vooral qua looks en leeftijd.

Alle klaagpuntjes terzijde heb ik wel genoten van Beauty and the Beast. De film is onverwachts grappig, charmeert en laat je toch wel een beetje met een verliefd gevoel achter terwijl de liedjes nog in je hoofd nadreunen. Al zal de film niet als meest memorabele film de boeken ingaan, de film vermaakt je gedurende de hele 129 minuten en dat is natuurlijk het belangrijkste. Vooral LeFou (Josh Gad) en Lumiere (Ewan McGregor) stalen de show met hun personages, maar ook de liedjes waarin zij de hoofdrol spelen waren voor mij twee hoogtepunten van de film. Toch zal ik de animatie boven deze versie verkiezen als ik weer eens zin heb om de film te kijken, wat ik bij Cinderella juist omgekeerd zou doen.

Beauty and the Beast is nu te zien in de bioscoop!

Share on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someone

One thought on “Beauty and the Beast (2017) – recensie”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *