Recensie: Orange Is The New Black – seizoen 1

Orange Is The New Black zal gegarandeerd voor een nieuwe verslaving zorgen.

Tien jaar nadat Piper Chapman haar toenmalige vriendin hielp met het smokkelen van drugsgeld moet ze haar rustige leventje verlaten. Piper moet namelijk vijftien maanden de vrouwengevangenis in om te voorkomen dat haar straf erger wordt gemaakt. Eenmaal in de gevangenis blijkt dat Piper niet uit het juiste hout gesneden is om de gevangenis te overleven en maakt op de eerste dag al vijanden. Met alle uiteenlopende types die in de gevangenis rondlopen is het moeilijk voor Piper om haar plek te vinden, maar hoe langer Piper in de gevangenis zit, hoe meer ze haar weg begint te vinden – tot grote ergernis van sommige gevangenen.

Orange Is The New Black was een onverwachts succes bij Netflix, waar de show voor het eerste in zijn geheel online werd gezet, en terecht. Wat vooral de show zo fijn maakt zijn de verschillende personages die langskomen, van een corrupte cipier tot een Russische keukenduivel. Natuurlijk hebben al deze personages ook een verhaal en een reden waarom ze in de vrouwengevangenis zitten. Één voor één worden deze personages onder de loep genomen in meerdere flashbacks, soms zijn deze flashbacks interessant maar meestal zijn ze zwaar overbodig. Vooral OITNB’s hoofdpersoon Piper verschijnt veel in flashbacks en al worden de andere personages ook gevolgd, de focus ligt vooral op Piper. Dit is natuurlijk logisch, maar er zitten in Orange Is The New Black veel interessantere personages dan Piper, die wellicht ook minder zouden irriteren als zij meer schermtijd kregen.
 
Piper is namelijk zo’n personage die je door het scherm zou willen trekken en de goede kant op zou willen wijzen, want hoe zij ook wendt of keert, Piper’s verblijf in de vrouwengevangenis blijft niet lang zonder drama. Vanaf de eerste dag maakt Piper meer vijanden dan vrienden. De situaties waarin Piper haarzelf vindt zijn soms ietwat onrealistisch, en dat terwijl de show gebaseerd is op de memoires van Piper Kerman. Flink gedramatiseerd is de show dan ook wel, en niet geheel volgens Piper Kerman’s boek, maar dat maakt OITNB juist vermakelijk. Ja, de situaties zijn ietwat onrealistisch, maar dat zorgt voor hilarische en onvergetelijke momenten.

Waarom wel kijken?

Met een groot scala aan personages is er veel te zien en veel te lachen. Vooral de “slechteriken” Pornstache en Pennsatucky zorgen voor de meer interessante verhaallijnen in de vrouwengevangenis. Orange Is The New Black zorgt voor een goede combinatie van komedie, drama en spanning.

Waarom niet?

De flashbacks, Piper die geen goede keuzes blijkt te kunnen maken en niet kan beslissen wat ze wel wil – dat zijn zo ongeveer de enige drie redenen om Orange Is The New Black niet te kijken, oftewel, gewoon kijken!

De DVD

 
Behalve dat de DVD er leuk uit ziet is er niet veel aan op te merken. Per disc staan er drie á vier afleveringen op met de keuze om de Nederlandse ondertitelingen uit of aan te zetten. Helaas zijn er bij zowel de Blu-ray versie als de DVD versie geen extra’s aan toegevoegd, wat natuurlijk wel leuk zou zijn.

Conclusie 

Orange Is The New Black verveeld geen enkel moment, mits de flashbacks je iets te veel worden. Neem een weekendje vrij om Orange Is The New Black te beginnen want als je eenmaal bent begonnen, wil je niet meer stoppen. 
Share on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someone

One thought on “Recensie: Orange Is The New Black – seizoen 1”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *