Gone Girl – recensie

Gone Girl consumeert en sleept je mee in een whodunit van het hoogste niveau.

Gone Girl

Op de dag van hun vijfjarige jubileum verdwijnt de vrouw van Nick Dunne (Ben Affleck). Als de politie er eenmaal bij betrokken raakt lijkt al het bewijs langzamerhand steeds meer richting Nick te wijzen. Terwijl de zoektocht voor Amy (Rosamund Pike) wordt voortgezet, wordt Nick als moordenaar beschilderd door de media en is hij nergens meer veilig voor de veroordeling van anderen.

Luister naar de eerste paar minuten van de Gone Girl soundtrack en je weet gelijk wat je te wachten staat. Een dromerig, maar toch luguber gevoel blijft hangen, die de haren van je nek doet rijzen. Vanaf de eerste seconde intrigeert en consumeert het je, dit is waarin de soundtrack en de film gelijk zijn. Gone Girl is overduidelijk een verhaal als geen ander. Door middel van flashbacks uit Amy’s dagboek wordt je meegenomen in de dromerige romance van Amy en Nick waarin alles perfect lijkt te zijn. Deze flashbacks zijn alles behalve overbodig, wat pas later in de film duidelijk wordt gemaakt. Vanwege de flashbacks maken we alsnog kennis met Amy, alhoewel zij in het heden vermist is, en leren we de bittere waarheid kennen achter het huwelijk van Amy en Nick.

Gone Girl

Gone Girl is gebaseerd op het gelijknamige boek van Gillian Flynn. In het boek wordt het verhaal verteld van beiden kanten, aan de ene kant is er Nick die in het heden naar Amy zoekt, aan de andere kant is het dagboek van Amy die geheimen doet onthullen. Dit is op perfecte wijze overgenomen op het grote scherm en waar flashbacks in sommige gevallen een film trager maakt, is hier bij Gone Girl geen sprake van. In tegendeel, door deze flashbacks is Gone Girl de sensationele thriller geworden die hij nu is. Dankzij de juist spelingen met deze flashbacks blijft Gone Girl een mysterie en voor degene die het boek niet hebben gelezen, onvoorspelbaar. Het gebeurd weinig dat flashbacks het hoogtepunt zijn van een film, maar in de eerste helft van Gone Girl zijn het juist de flashbacks die ervoor zorgen dat de spanning steeds groter wordt waardoor je uiteindelijk op het puntje van je stoel zit.

Zoals de meeste boekverfilmingen is ook Gone Girl een lange zit, maar de film kijkt zo gemakkelijk weg dat het uiteindelijk als een verrassing komt dat de film 2.5 uur duurt. De soundtrack duurt een anderhalf uur en is voor het grootste deel van de film ook aanwezig om voor de juiste spanningen en gevoelens te zorgen, wederom met succes. Het dromerige maar lugubere gevoel blijft sterk aanhouden en blijkt een ideale combinatie voor Gone Girl te zijn. Al duurt de film zo lang, bij het ten einde komen van de film is er een verlangen naar meer. Dit niet omdat de film afgeraffeld is, maar omdat de personages zo intrigerend zijn dat je wel uren naar ze kunt blijven kijken. Er is dan ook geen sprake van miscasting, zowel Ben Affleck als Rosamund Pike doen je versteld staan. Enige twijfels of Affleck en Pike wel van het juiste hout gesneden zijn verdwijnen tijdens het zien van Gone Girl als sneeuw voor de zon.

Gone Girl

Gone Girl is vanaf 2 oktober te zien in de bioscoop.

Share on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someone

2 thoughts on “Gone Girl – recensie”

  1. Geweldige film! Ik ben het met je eens dat de soundtrack een ontzettende belangrijke rol speelt in het bepalen van de sfeer van deze film. Dat viel mij ook op. Ook het acteerwerk vind ik geweldig hoewel ik niet echt een fan ben van Rosamund Pike.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *