Lights Out – recensie

Nog voordat ik naar de film ging zag ik dat er op Snapchat een speciaal filter was om de film te promoten. Nadat er plots een vrouw in mijn beeld verscheen – waardoor ik me natuurlijk wezenloos schrok – vroeg ik me af, “wat doe ik mezelf toch aan?!”.. Deze vraag stelde ik mezelf tijdens de film nog vaak genoeg.

In Lights Out wordt er handig gebruik gemaakt van hetgeen waar de meeste mensen wel bang voor zijn. Geen spinnen of clowns, maar de duisternis en wat hierin verschuilt. Zoals met de meeste horrorfilms is wederom een familie het slachtoffer. Terwijl Rebecca (Teresa Palmer) en Martin (Gabriel Bateman) hun moeder ervan verdenken dat ze weer een manische episode heeft, blijkt dat hetgeen waardoor zij zich zo raar gedraagt echter is dan voorheen gedacht. Na vele slapeloze nachten valt Martin telkens op school in slaap, waardoor uiteindelijk zijn grote zus Rebecca op de hoogte wordt gesteld van de thuissituatie. Al snel neemt ze Martin onder haar hoede, maar als hetgeen wat hem al die nachten wakker heeft gehouden hem volgt naar haar huis blijken ze nergens veilig meer.

LIGHTS OUT

Net als bij The Conjuringwil ik Lights Out allereerst applaudisseren voor het ontwijken van de grootste ergernis die te vinden is in horrorfilms, namelijk dat het eerste halfuur niks gebeurt behalve het opbouwen van het verhaal. Tijdens de eerste scene maken we al gelijk kennis met het grote kwaad uit Lights Out. Een schimmig figuur die enkel te zien is in het donker, hierdoor blijft het verrassingseffect van de film groot – iets wat we bij horrorfilms toch vaak missen. Al maakt natuurlijk de sfeer in de bioscoopzaal ook flink wat uit wat betreft hoe een horrorfilm zal vallen. Bij ons in de zaal werd er flink wat gekrijst, gelachen en commentaar gegeven, wat ook weer aan de film en de ervaring toevoegt. Lights Out is toch wel een horrorfilm die ik, ondanks hoe irritant het bioscooppubliek soms kan zijn, toch zou aanrader om in de bioscoop te zien.

Ik denk dat dit toch een van de weinige paranormale horrorfilms is waarover ik positief ben, samen met bijvoorbeeld The Conjuring 2, dit is dan ook mede dankzij de invloed van James Wan (Saw, Insidious). Zelf ben ik ook een held op sokken als er wat in de duisternis te vinden is, waardoor ik Lights Out nog wel tig keer enger vond dan andere horrorfilms die ik tot nu toe heb gezien.

Lights Out is nu te zien in de bioscoop!

Share on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someone

4 thoughts on “Lights Out – recensie”

  1. Misschien moet ik Lights Out dan toch een kans geven. De trailer zat voor The Purge 3 en mensen zaten toen al te gillen. Ik weet niet of ik dat een film lang trek 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *