Paper Towns – recensie

Paper Towns kan de hoge verwachtingen na The Fault In Our Stars niet waarmaken.

Paper Towns

Nadat Quentin (Nat Wolff) en Margo (Cara Delevigne) jarenlang bevriend zijn geweest zijn ze tijdens hun laatste jaar op de middelbare school niks meer dan buren, maar dat stopt Quentin er niet van om over Margo te dagdromen.. totdat op een nacht Margot door zijn raam klimt en de droom realiteit wordt. Als ze hem vraagt om haar te helpen wraak te nemen op haar overspelige vriend twijfelt hij natuurlijk geen seconde en zodoende beleven de twee een wilde nacht. Met hoge hoop en goed vertrouwen gaat Quentin de volgende dag naar school om er vervolgens achter te komen dat Margo verdwenen is. Een van de redenen waarom iedereen gek is op Margo is omdat ze doet waar ze zelf zin in heeft, waaronder het verdwijnen zonder iemand op de hoogte te stellen om wilde avonturen te beleven. Enkele tijd na haar verdwijning begint Quentin voor aanwijzingen te zoeken in de hoop Margo te vinden.

Na het grote succes van The Fault In Our Stars kon een nieuwe John Green verfilming natuurlijk niet uitblijven. Met een handvol aan boektitels om uit te kiezen is er uiteindelijk voor Paper Towns gekozen, maar of dat een slimme zet was? The Fault In Our Stars staat er inmiddels om bekend dat het de harten van zowel tieners als ouders verscheurde met een verhaal tussen twee terminaal zieke tieners. Je zou haast verwachten dat de tweede film van dezelfde schrijver net zo hartverwarmend als hartverscheurend zou zijn, maar in vergelijking met de voorganger is Paper Towns een beetje een dompertje. Waarin Paper Towns in de trailer een beetje leek op een jonger en onschuldiger zusje van Gone Girl komt het uiteindelijke resultaat helaas minder spannend uit de verf.

Paper Towns

Behalve dat de spanning in Paper Towns niet te snijden is, is ook de chemie tussen de twee hoofdacteurs ver te zoeken – zelf op een platonisch niveau (wat zou kunnen verklaren waarom ze geen vrienden meer zijn). Nat Wolff kenden we natuurlijk al uit The Fault In Our Stars en aan deze jongeman ligt het niet helemaal dat sommige delen uit de film redelijk tenenkrommend zijn om aan te zien. Het probleem ligt voor een groot deel bij Cara Delevigne en haar tweedimensionale en zelfingenomen personage. Tijdens de delen van de film waarin zij niet te zien is wordt de film al wat plezieriger om aan te zien, helaas kan Quentin Margo niet vergeten en sleurt hij de film bijna mee in het zwarte gat dat zijn blinde verliefdheid is. Het zijn voornamelijk Quentin zijn vrienden, Ben (Austin Abrams) en Radar (Justice Smith), die wat leven in de film blazen met hun humor waardoor ze de film nog weten te redden voordat Quentin’s aanstelleritis het weer dreigt te verpesten.

Paper Towns draait vanaf 30 juli in de bioscoop

Share on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someone

7 thoughts on “Paper Towns – recensie”

  1. Ik ben het boek nu aan het lezen, maar twijfelde ook al over de film doordat ik Cara Delevigne zo’n aparte keuze vind. Ben nog wel van plan deze te kijken.

  2. Deels mee eens, omdat ik ook vond dat de film niet kon tippen aan The Fault In Our Stars. De vergelijking is aan de ene kant logisch, maar aan de andere kant vind ik dat je het eigenlijk niet met elkaar moet vergelijken. Van The Fault In Our Stars is er geen tweede. Als je Paper Towns bekijkt en beoordeelt als een op zichzelf staande film geniet je er volgens mij veel meer van. Een topfilm zou ik het niet willen noemen, maar ik vond hem heel genietbaar. Gewoon gaan kijken en niet te veel van verwachten, dan is het een prima feel-good film met leuke personages en wat intelligente inzichten zoals je kunt verwachten van John Green.

    Ben het niet eens met de opmerking over Cara Delevingne. Ik kan ook niet helemaal opmaken waar je kritiek precies ligt: vind je Cara slecht acteren of vind je het personage Margo vervelend? Want dat zijn wel twee verschillende dingen. Persoonlijk vond ik Cara in de tweede helft erg sterk acteren. Margo kan je zelfingenomen vinden, maar ik vind dat iets waar je over kan discussiëren. Misschien kan je dat wat meer onderbouwen. Het hoeft ook niet altijd negatief te zijn: een zelfingenomen personage kan nog wel een goed personage zijn. (Amy uit Gone Girl is meer dan zelfingenomen, maar naar mijn mening een sterk personage)

    Just my two cents!

    1. Ik ben het met je eens met bepaalde puntjes uit je reactie, zoals dat er geen tweede TFIOS is en dat de twee niet te veel vergeleken moeten worden. Ik heb zelf twee boeken van John Green gelezen (Looking for Alaska en TFIOs), beiden vond ik geweldig om te lezen, vandaar ook mijn teleurstelling. Paper Towns mist enige diepte in het verhaal, die wellicht wel van boek naar film niet helemaal tot mij goed overgekomen is, die de andere twee verhalen toch wel hebben en die ik enigszins ook had verwacht in dit verhaal. Maar zoals je zegt: “Gewoon gaan kijken en niet te veel van verwachten, dan is het een prima feel-good film.”

      Wat betreft Cara, het antwoord is beiden 😉 Ik vond haar redelijk vlak en uitstralingsloos acteren en ik vond het personage ook niet heel interessant, wat een combinatie was van beide Cara’s acteren als hoe het personage in elkaar steekt. Ik vind Margo en Amy niet echt te vergelijken, we worden ernaar gestuurd om Amy te verachten voor wat ze doet, maar Margo wordt op een pedestal gezet voor (Amy’s woorden) het zijn van de “cool girl”, terwijl ze zonder enig woord te zeggen ervandoor gaat, besluit dat haar beste vriendin haar iets heeft aangedaan zonder het na te vragen en daarop besluit dat die vriendin het niet waard is om te weten waar ze is. Natuurlijk is het goed om te doen in het leven wat je zelf wil, maar de manier waarop je dat doet telt daar ook bij.

      Maar natuurlijk heeft iedereen zijn eigen interpretatie van haar personage. Misschien ben ik niet meer zo van de YOLO-generatie en behoor ik niet meer in de doelgroep voor deze film. 😛 Als jij er van heb genoten dan is dat uiteindelijk toch het belangrijkste! 🙂

  3. Het idee van het verhaal is dat het verkeerd is om een ander mens te zien als een concept. Quentin ziet Margo als een wonder, een mysterie, en hij is helemaal verblind door het idee dat zij hem avontuur en romance zal brengen. Uiteindelijk ziet hij in dat hij het mis had, en dat ze gewoon een persoon is met haar eigen worstelingen en gebreken. Hij leert dat ze geen concept is, maar een gelaagd individu. Ik vind dat toch wel een boodschap met diepgang.

    In het boek wordt het natuurlijk allemaal een stukje duidelijker uitgelegd, en misschien komt het minder goed over als je die niet gelezen hebt. Toch vond ik het heel duidelijk worden dat Margo gewoon met zichzelf in de knoop zit, en dat Quentin niet verliefd was op haar, maar op het idee dat hij van haar had. Ik denk dat iedereen dat weleens heeft gehad, en net daarom vind ik het een belangrijke boodschap die je even met beide benen op de grond zet. Eigenlijk zien we Margo constant door de roze bril van Quentin. Pas aan het einde zien we iets van haar ware aard.

    Ik ben 24 en val ook niet echt meer in de doelgroep. Maar ik kan het nog wel waarderen voor wat het is. Wij zijn ook zo oud geweest en het ligt nou ook weer niet zo ver achter me dat het helemaal van me vervreemd is. Ik kreeg er ook wel een soort nostalgisch gevoel van, maar dat kan ook komen doordat ik dat boek gelezen heb toen ik zelf 18 was.

    Ik vergelijk Margo niet met Amy, ik noemde Amy als voorbeeld om aan te tonen dat een personage met negatieve eigenschappen nog wel een goed personage kan zijn. Snap wel dat je je kan ergeren aan Margo hoor, de dialoog kan geforceerd overkomen. Dat is altijd met John Green. Maar ik denk dat het net de bedoeling is dat het je aan het denken zet. Misschien is Margo zelf wel totaal in de war. Vind ook wel dat het erg drastisch is om iedereen zomaar te laten vallen, en vraag me af hoe realistisch het is dat een meisje van 18 dat echt doet. Het verhaal is zeker niet zonder gebreken, maar ik vind het een goede achterliggende gedachte.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *