The Jungle Book – recensie

Do-bie-do, The Jungle Book is weer een hit voor Jon Favreau.

Als je aan mogelijke live-action Disney verfilmingen denkt, dan denk je niet zo gauw aan The Jungle Book. Als een film pratende dieren bevat dan neem ik ‘m al gauw niet serieus en dus was ik een beetje vergeten dat deze film er überhaupt zat aan te komen. Maar, de film is er en is voor de beelden zelf al dik het kijken waard.

In The Jungle Book wordt natuurlijk het verhaal van Mowgli (Neel Sethi) vertelt, het jongetje die door wolven is grootgebracht. Het leven van Mowgli in de jungle is vredig, maar als een grote boze tijger genaamd Shere Khan (Idris Elba) erachter komt dat er een mens onder hen leeft beloofd hij de wolven zodra er weer water door de rivieren stroomt, dat hij voor Mowgli zal komen. Om te voorkomen dat iemand gewond raakt besluit Mowgli uit zichzelf om weg te gaan, op zoek naar de mensenwereld. Ondertussen raakt hij echter verdwaald en krijgt hij hulp uit een onverwachtse hoek als hij door beer Baloo (Bill Murray) geholpen wordt om zijn weg naar de mensheid te vinden.

junglebook

Nou moet ik bekennen dat ik niet helemaal thuis ben met The Jungle Book, ik denk dat ik de film voor het laatst gezien heb toen ik zelf nog een kind was, dus of de film helemaal overeenkomt met de animatiefilm van Disney is bij mij niet bekend. Zoals gezegd vind ik het moeilijk om films waarin dieren praten serieus te nemen, meestal ziet het er verschrikkelijk uit en is het redelijk lachwekkend. The Jungle Book zorgde bij mij dan voor veel verrassingen, waarvan een te maken heeft met de pratende dieren. Mede doordat de stemmen zo goed gecast zijn heb ik er amper erg in gehad dat bijna alle dieren praten, misschien komt dit ook wel een beetje doordat ik mij lichtelijk irriteerde aan de acteerkunsten van de jonge Mowgli, maar dat is natuurlijk het risico wat genomen wordt met jongere acteurs.

Het hoogtepunt van The Jungle Book is natuurlijk hoe alles er uitziet. Dat ik moest Googelen in hoeverre de film bestaat uit CGI laat al zien hoe realistisch de film eruit ziet. Van de dieren tot de omgeving, de film ziet er werkelijk fantastisch uit, en ik zou zelfs zo ver gaan om te zeggen dat dit toch wel een van de mooiste films om te zien is sinds een lange tijd. Maar ondanks al deze pluspuntjes, zijn er nog wat minpuntjes. Ten eerste, Christopher Walken’s “I wanna be like you“. Terwijl de populaire “The Bare Necessities“, oftewel “Als je van beren leren kan“, juist heel subtiel wordt gebracht komt opeens een zingende Walken, die King Loui vertolkt, uit het niets en zou je het zelfs kunnen afschilderen als.. eh, ja, storend. Het ooit zo vrolijke liedje klinkt plots alsof het uit een kinderlijke nachtmerrie komt. Daarnaast had de film van mij wel wat langer gemogen, wat al genoeg zegt over hoe erg ik van de film heb genoten.

the_jungle_book_40043085_st_3_s-high

The Jungle Book is nu te zien in de bioscoop!

Share on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someone

6 thoughts on “The Jungle Book – recensie”

  1. Hahaha, ik ben net klaar met het schrijven van mijn recensie en zie ik die van jou oppoppen 🙂

    Ik stoorde me ook aan het acteerwerk van Mowgli, die slaagde er niet in om je te doen geloven dat hij op een gegeven moment bang of boos is. En wat betreft die liedjes, die vond ik fantastisch…ook die van Walken.

    1. Dan zou ik ‘m zeker gaan zien in de bioscoop! Denk dat deze film sowieso stukken minder imposant zal zijn op een TV (al ligt dat natuurlijk ook aan de tv ;))

  2. Klinkt als een heerlijke film. Hoeveel liedjes zitten er in totaal in? Ik zie namelijk niet voor me hoe er in een film zoals deze liedjes goed uit de verf kunnen komen, wat je ook al noemt

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *